[30/01/2010] ตอน : Toilet ส้วม!!

posted on 30 Jan 2010 04:49 by zahblivara-since89
บันทึกหน้าที่ : 4 ของผู้ชายปากหมา
จุดประสงค์ : เขียนเรื่องราวเพื่อถ่ายทอดให้ชาวบ้านได้รับรู้ และฝากข้อคิดเล็กๆๆ น้อยๆๆ ให้คิด

กราบสวัสดี !!! พี่ ๆๆ น้อง ๆๆ ทุกคน ขอโทษที่หายไปอีกแล้ว ..
ช่วงนี้กำลังเป็นช่วงสมนาคุณความเศร้าอย่างรุนแรง !!! ..
ที่หายไปนั่น ก็มานั่งคิดๆๆ เล่น ๆๆ ว่าเป็นแบบนั่นจริง ๆๆ หรือไม่ ?? ..
(ณ ขณะนี้ก็ยังมาคิดอยู่ว่า เป็นอย่างนั่นจริงๆๆ หรือไม่ ??)
ถ้าคนที่ทำให้คิดแบบนี้ มาแอบเห็นก็ขอโทษนะที่ทำให้คิดแบบนั่น ..
(บันทึกหน้าที่ 4 ซะที ,, แต่ทำไมไม่ยิ้มเลยวะ ??)

    เห้อ ~~~~~~~ !!! วันนี้เป็นไรก็ไม่รู้ อยู่ๆๆ ก็หม่นแบบไร้สาเหตุ (ความจริงเป็นบ่อยมาก) แต่ในทุกครั้งเกิดจากสิ่งที่เราเองคิดมากไป มันก็เลยหม่น แต่ว่าอาการหม่นในแต่ละครั้งนั้น มันไม่ได้หนักขนาดนี้ ที่เป็นในวันนี้อยู่ๆๆ ตัวก็สั่นแรง แทบไม่มี ข้างในตัวมันร้อน ๆๆ หนาว ๆๆ ไปทั้งตัว (แอบปวดขี้ป่าว ??) รู้สึกแย่ไปเลยว่า “เป็นอะไรไปเนี่ยกู ??”
    เห้อ ~~~~~~~ !!! เริ่มรู้สึกแย่ ๆๆ กับสิ่งที่คิดในวันนี้ ความจริงก็คิดมาหลายวันแล้วแหละ แต่คิดยังไงก็คิดไม่ตกซะที (เป็นอะไรไปเนี่ยอ้ายบอล ?? ,, มึงคนที่ยิ้มทั้งวันหายไปไหน ??) วันนี้อยากจะถอนหายใจหลายรอบมาก ที่เป็นแบบนี้ก็คงเพราะความเหนื่อยใจ ที่สะสมมานาน แต่พอระบายทีไรก็ไม่หมดไปซะที มันเหมือนที่เขาว่าไว้ “ตัดบัวยังเหลือใย” มันที่เป็นอยู่ในตอนนี้ไง ตัดความเหนื่อยใจออกไปได้บ้าง แต่มันก็ยังคงมีหน่อของความเหนื่อยใจอยู่ บางครั้งมานั่งมองแล้วมานั่งคิดเล่น ๆๆ คนเดียว “ตัวกูเองนี่ก็น่าสงสารเหมือนกันเนอะ เหนื่อยใจกับเรื่องเล็กๆๆ ที่ไปเห็นใจคนอื่น” เคยบ่นให้ครายหลาย ๆๆ คนฟังเสมอว่า “ทำไมคนอย่างเราต้องเห็นใจคนอื่นด้วย ทั้งที่เราก็ไม่มีเหมือนเค้า” บางครั้งก็ท้อใจที่สุดถึงขั้นแอบน้อยใจเลยทีเดียวว่าทำไมตัวเราเองเขากับไม่เห็นหัวเรา ก็เข้าใจนะว่าคนที่เขาให้มันไม่มีเท่าเรา อ้ายคนนั่นไม่ใช่เราก็ไม่ให้ “แต่มันน้อยใจนะเว้ย !!!” แต่ก็ช่างเหอะบ่น ไปมันก็เท่านั่นมันไม่ได้มีไรดีขึ้นมาแน่ ก็คนอย่างเราแคร์เพื่อนเสมอนี่หว่า เราให้ได้ทุกอย่างอะถ้าเพื่อนต้องการอะไร ไม่เคยว่าเลย “ขอกูดีดีกูก็ให้ !!!” แต่วันนี้มันไม่ใช่แล้วน่ะสิ เราก็ไม่มีเหมือนแต่ก่อนนะ แถมโดนกดดันจากหลายทางอีก “คน ๆๆ นี้ก็เหนื่อยเป็นนะ” และก็เข้าใจนะว่าคนที่สามารถให้ได้ก็ไม่มีเหมือนกับเรา แต่ทำไงได้วะ เราก็เหมือนที่เขาว่าอีกอะแหละ “เตี้ยแล้วเสือกยังจะไปอุ้มค่อม” เวลาให้ไปเนี่ยเราไม่เคยคิดหน้าคิดหลังหรอก แต่พอหมดแล้วขอใหม่อะดิ โดนด่ากลับมาทุกครั้ง พวกมึงช่วยกูรับฟังคำด่ามั้ย ?? พอเวลาเราอารมณ์ไม่ดีก็ด่ากู หาว่ากูชอบอารมณ์เสียบ่อยเกินไปแล้ว จะไม่ให้อารมณ์เสียได้ไงล่ะ ก็เล่นโดนกดดันรอบทิศซะขนาดนั่น !!! แต่ก็เอานะนี้แค่เรื่องเล็ก ๆๆ ผ่านไปแล้ว แต่ก็นะตัดปมนี้ ปมใหม่ก็ต้องมีขึ้นมา ไม่ทันขาดไม่รู้มันเป็นเหมือนอะไร จะว่าเวรกรรมก็ไม่ใช่ แต่มันมาเร็วทันตาเห็นจริง ๆๆ เลย เรื่องนั่นหมดเรื่องใหม่เข้ามา เวลาทำอะไรเพื่อให้มันดีขึ้น ไม่ต้องอะไรขอยกตัวอย่างเลยและกัน “เรื่องจัดห้องเนี่ย !!!” ที่สุดเลยจริง ๆๆ ไม่ไหวเหนื่อยมาก พอเห็นมีคนทำอยู่คนเดียวก็ปล่อยให้มันทำอยู่นั่นแหละ ดีเหมือนกันที่ไม่รับรู้อะไรด้วยเลย ดีจริง ๆๆ แต่ก็ไม่ช่วยกันทำอะไรเลย แล้วก็ชอบพูดกันว่า “เนี่ยห้องเราก็มี จะพาไปห้องคนอื่นทำไม จะไปกินกันห้องอื่นทำ ??” ก็ไม่ช่วยกันจัดเลย จากห้องใหญ่ก็ดูแคบลงเรื่อย ๆๆ จนดูไม่มีที่เลยก็ว่าได้ จากมุมส่วนตัวกลายเป็นมุมที่ครายก็สามารถรบกวนได้ ความเป็นส่วนตัว โลกส่วนตัวที่เคยมีก็ค่อย ๆๆ จางหายไป แต่แม่เคยพูดไว้ว่า “อย่าเอาใจออกนอก” ความหมายที่แม่จะบอกก็คือ “เห็น หรือ รับรู้ หรือ รวมถึงการรับฟังก็ตาม อย่าพยายามไปใส่ใจกับสิ่ง ๆๆ นั้น” มันก็ทำได้อยู่พักเดียวเท่านั่นแหละ ทำไม่ได้เลยจริง ๆๆ อย่างที่แม่บอก พอเป็นแบบนี้ทีไรก็รู้สึกท้อแท้ ไม่มีอารมณ์ทำอะไรเลย ได้เหมือนกัน  เห้อ ~~~~~~~ !!! (และนี่เป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ของการถอนหายใจ) เหนื่อยใจทุกครั้งที่ได้คิดเรื่องพวกนี้ แต่มาคิดในมุมกลับ มีเพื่อนแม่คนนึง แม่มีอะไรจะพูดเรื่องราวต่าง ๆๆ ให้น้าคนนี้ฟัง เค้าก็คือ “น้าสำลี” คนที่ไม่ใช่แม้แต่ญาติเราแท้ ๆๆ แต่เรากลับรู้สึกรักเขาเหมือนญาติคนนึงไปเลย แม่คุยพูดกับน้าสำลีว่า “อ้ายบอลอะกินเก่งว่ะแก ตังค์มันก็หมดกับเรื่องกินมากไปแล้วอะ(เวลาเราโมโห จะประชดด้วยการกิน แล้วจะอยู่นิ่ง ๆๆ ครายก็ห้ามยุ่งไม่งั้นบ้านพัง)” ก็เนี่ยแหละนะที่แม่ได้พูดออกมา เราก็เป็นอย่างงั้นจริง ๆๆ เพราะแบบนี้อะแหละ เหนื่อยใจก็โมโห แต่พอแม่พูดกับน้าสำลี น้าสำลีก็เลยบอกแม่ว่า “ก็เอ็งเป็นคนสอนให้ลูกเอ็งรู้จักกิน เวลามันไม่สบายใจมันก็ต้องทำในสิ่งที่มันชอบแล้วสบายใจล่ะสิ” แม่เห็นด้วยอย่างนั่น อ้ายสิ่งที่คิดในมุมกลับคือ “เราทำให้เพื่อนเราสบายเกินไป เพื่อนอยากได้อะไรก็ให้ได้ทุกอย่าง” นี่แหละคือสิ่งที่เรามามองย้อนดูว่าเราทำมันผิดพลาดไปเอง เพื่อนก็เลยสบายเกินไป พอเห็นเราทำมันก็เลยคิดอีกแล้วว่า “ไม่ต้องทำหรอก เด๋วอ้ายบอลก็ทำเอง!!!” หรือ “ไม่เป็นไรอ้ายบอลมีตังค์ เด๋วให้อ้ายบอลเลี้ยงเอง!!!” (เคยถามมั้ยว่า “เวลาไม่มีตังค์โดนที่บ้านด่ามาว่ายังไง??”) ที่พูดมานี่อาจจะดูไร้สาระ ทำตัวน่าสงสาร คนอย่างอ้ายบอลไม่เคยตอแหลกับคราย สิ่งที่พูดมา (ไม่ว่าบันทึกหน้าไหนก็ตาม) มันเป็นเรื่องจริงและโดนมากับตัวทั้งนั้น อย่างเรื่องจัดห้องเนี่ยแหละ !! มีเพื่อนสนิทชอบด่าเราและพยายามให้เราเปลี่ยนนิสัยซะใหม่ มันด่าว่า “แกอะเห็นแก่คนอื่นมากไปแล้ว ให้มากไปแล้ว ให้แล้วตัวเองอิ่มท้องหรอ ไม่เครียดเลยหรอ ??” มันก็จริงอย่างที่เพื่อนว่าเนอะ “เราให้มากไปจริง ๆๆ” แต่ถ้าจะให้เห็นแก่ตัวมากกว่าเดิมก็คงไม่ได้อะ เพราะยังไงก็เพื่อนกัน แต่อ้ายคำว่าเพื่อนกันก็นะ มีหลายอย่างมีกับเรื่องนี้ หลายครั้งที่คำว่าเพื่อนเนี่ยแทบจะไม่แคร์เราเลย แต่เราคิดแล้วแหละ ยังไงมันก็เพื่อน แต่สิ่งที่คิด ๆๆ อยู่เนี่ยอยากขออยู่เดียวซักพักนึง หรือไม่ก็ขออยู่คนเดียวไปเลย ปิดตัวเอง หลบหนีความวุ่นวาย ไม่รู้จะคิดยังไงกันนะ “ไม่ได้อยากสบายที่อยู่คนเดียวเว้ย !!! แค่ทุกวันนี้โลกส่วนตัวแทบหายไปหมดแล้ว” แต่ถ้าเรื่องแค่นี้ คิดว่าเราอยากสบาย เราอยากเห็นแก่ตัว เราปัดความรับผิดชอบ ก็เอาเลยห้ามความคิดครายไม่ได้ แต่ถ้าคิดจริง ๆๆ ก็ทิ้งคน ๆๆ นี้ไว้ตรงนี้แหละ “อยู่คนเดียวมันไม่ตายหรอก!!!” เห้อ ~~~~~~~ !!! เหนื่อยใจ เหนื่อยกาย ที่จะพูดจะบอกอะไร เวลาพูดก็หาว่าอารมณ์เสียใส่พูดปัดไปนู้นที นี้ที พอแล้วต่อไปนี้จะเลิกพูดและ ต่อไปนี้อ้ายบอลขอเป็นไปตามใจต้องการบ้างนะ แล้วอย่ามาว่าคนอย่าอ้ายบอล “เห็นแก่ตัว หรือ อะไรก็ตาม” ตามใจมามากพอแล้ว ตอนนี้ก็เหมือนเด็กที่ร้องไห้อยากได้ของเล่นยังไงก็จะเอาของเล่นให้ได้ ต่อไปนี้ถ้าอยากได้ของเล่นเด็กก็ควรหาเองบ้าง จะได้รู้ว่า “คนหาของเล่นให้เหนื่อยใจทุกครั้งกว่าเด็กจะได้ของเล่นมาชิ้นนึง” ..

เห้อ ~~~~~~~ !!! วันนี้บ่นยาวไปหน่อย ..
แต่มันเหนื่อยใจนะ ที่เก็บไว้ ,, ขอระบายบ้างก็ดีหน่อย ..
แต่ก็อย่างที่พูดไว้ตอนต้นอะ “ตัดบัวยังเหลือใย” ..
ตอนนี้ก็รอหน่อให้หน่อมันโตเท่านั่นแหละ ..
ทางเดียวที่จะไม่ให้มันโต “ก็ต้องหยุดคิด !!” ..

วันนี้ก็ได้อะไรหลาย ๆๆ อย่างเลยเรา ..
“ถ้าเราจะมีเพื่อนที่ดีคนนึงเราต้องให้เค้าได้ทุกอย่าง แต่ไม่ต้องว่าเค้าจะได้อะไรจากเค้าเลย เพราะเพื่อนกันไม่หวังผลประโยชน์หรอก หรือถ้าเป็นเราเป็นฝ่ายรับบ้าง ก็อย่าหวังที่จะได้จากเค้าอย่างเดียว ให้เพื่อนบ้าง ,, ก็นะไม่ให้คนอื่นก่อนแล้วคนอื่นจะให้เรามั้ย ?? แต่ก็ยังไม่หมดนะ เพื่อนกันก็อย่ามาคิดเล็กคิดน้อยนะ หรืออย่าทำให้เพื่อนต้องคิดมาก ง่ายที่สุดมีอะไรก็ประคองกันไปจนกว่าครายคนใดคนนึงจะตายจากไป !!”

(ฮ่า ๆๆ ,, ตอนนี้คนเขียนอึดอัดใจไปหน่อย เก็บมาหลายวันมาก ที่หายไปก็เพราะเนี่ยแหละ หวังว่าหายไปแค่นี้จะจำกันได้นะ .. ^ ^)

Ps*
- ขอบคุณแม่นะคร้าบ ที่ยุจังเลยให้เขียนเนี่ย !!!
- ขอบคุณอ้ายหมวยนะ ที่แกบอกให้เค้าเขียนหนังสืออะ !!!
- ขอบคุณอ้ายเบลล์ กำลังใจที่แสนดี มาตลอด (รักแกว่ะ !!)
- ขอบคุณชาว LFS ที่เป็นเพื่อนกันมาตลอด !!!
- ขอบคุณคนที่ไม่ได้อ้างถึง พวกคุณเป็นส่วนสำคัญในการดำเนินชีวิต